Epilepsia ezintasunen bat duten pertsonengan
Epilepsiatzat hartzen da krisi epileptiko errepikakorrak edukitzea ezaugarri duen gaixotasun kronikoa, horien agerpena edozein dela ere. Bestalde, krisi epileptikoa buruaren neurriz gaineko deskarga bortitza bezala definitzen da, neurriz gain asaldatzen diren nerbio zelulen multzo batek eraginda. Krisia mugimenduko sintomekin adierazi daiteke (gorputz adarrak astintzea, jarrera behartuak, begiak desbideratzea...) edo sentimenekoekin bestela (inurritzeak, erre sentsazioa...). Zenbaitetan, krisien agerpenak oso konplexuak dira, mugimendu automatiko eta errepikakorrekin, haluzinazioekin, pentsamendu behartuarekin, ezinegon, beldur, eta abar bezalako sentsazioarekin.
Epilepsian jatorria ez duen hainbat koadro kliniko dago, baina, dituzten ezaugarriengatik, benetako krisi epileptikoekin nahastu daitezke. Horiek sasikrisiak izena dute:
- Lipotimiak dira, beharbada, sasikrisi ohikoenak. Minarengatik, emozioengatik, neurriz gaineko beroarengatik, eta abar gertatu ohi dira eta, konortea galdu ahal izateaz gain, zurbiltasuna eta izerdia ere eragiten dute. Orokorrean, hori baino lehen zorabio sentsazioa egoten da, eta inkontziente segundo gutxi batzuk egon eta gero, osatzea erabatekoa da, nahasmendurik edo orientazio galerarik gabe.
- Bihotzeko arritmiek eragindako konorte galerak ere ez dira epileptikoak.
- Ez dira epileptikoak, ezta ere, bertigo krisietan berezkoak diren ezegonkortasun uneak.
- Azkenik, epilepsiarekin ere ez dute inolako zerikusirik lo egiten ari garenean agertu ohi diren astintzeak.
