Seleccionar un ‘indicador’ de consecución de cada meta.
El indicador es la conducta, la habilidad, o la situación concreta que mejor representa la meta. Por ejemplo, para una meta que hemos etiquetado como “Discutir como una pareja normal” en el caso de una pareja que tiene discusiones violentas, algunos posibles indicadores serían: “hemos pasado 2 meses sin discutir”, “hemos hablado de todo sin que los niños noten que discutíamos”, etc.
No se trata de hacer un inventario amplio y detallado de todas las conductas posibles, hay que seleccionar los indicadores claves.
Los indicadores se extraen de las respuestas de la familia a este tipo de pregunta: “si nos vemos dentro de tres meses y estáis seguros de que ya os podéis definir como una pareja que discute ‘como una pareja normal’ (usando una etiqueta previamente pactada con la familia), en que se notaría? ¿En qué lo notarían vuestros hijos (o ¿en que lo notaríais vosotros? –dirigiéndose a los hijos si están presentes–), ¿en qué lo notarían vuestro vecinos?”. (...)
Webgune honek cookieak erabiltzen ditu, propioak zein hirugarrenenak. Hautatu nabigatzeko nahiago duzun cookie aukera. Guztiz desaktibatzea ere hauta dezakezu. Cookie batzuk blokeatu nahi badituzu, egin klik “konfigurazioa” aukeran. “Onartzen dut” botoia sakatuz gero, aipatutako cookieak eta gure cookie politika onartzen duzula adierazten ari zara. Sakatu "Irakurri gehiago" lotura informazio gehiago lortzeko.